Slapen in de kerk

27Ik weet erover mee te praten: slapen in de kerk. Soms zie ik ze wegdommelen in de kerkbank of op een stoel in de kring. Terwijl ik probeer hen te inspireren en hun zielen te redden, zie ik ze vechten tegen de slaap. De slapers zijn gemakkelijk te herkennen: knikkende hoofden en glazige ogen die langzaam dicht en dan weer snel open gaan. In een grote kerk valt het niet zo op, maar in de kleinere kring van een gesprekskring des te meer.

Om eerlijk te zijn: ik kan me er niet echt boos om maken. Ik moet namelijk bekennen dat ik ervaring heb met slapen in de kerk (of tijdens een lezing of congres). Ik weet hoe lastig het is om het gevecht met de slaap te winnen. Dat maakt me mild voor mensen die hun kostbare spirituele tijd verslapen. Bij Poimen de Grote, een christelijke asceet die in de vijfde eeuw in de Egyptische woestijn verbleef, kwamen eens enkele oude mannen vragen wat ze moesten doen met broeders die tijdens de dienst in slaap vielen. Poimen antwoordde: ‘Als ik een broeder in slaap zie vallen tijdens het getijdengebed, dan leg ik zijn hoofd op mijn knieën en laat hem rusten.’ Dat vind ik nog eens een mooie reactie die getuigt van een milde wijsheid!

Dus, beste slapers in de kerk of de kring, vrees niet dat ik u publiekelijk te kijk zal zetten of uw slaap ruw zal verstoren. Ik zal u laten rusten en als u wakker wordt doen alsof er niets is gebeurd. En ondertussen bid ik stil de woorden van een psalm: ‘de HEER geeft het zijn beminden in de slaap.’ (Psalm 127 vers 2).

Afbeelding: William Hogarth, The Sleeping Congregation, 1736

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s